Eye patients

oftewel "de oogpatienten". Laat ik daar maar eens wat over vertellen, want ik moet altijd een beetje grinniken als ik ze zie schuifelen langs de verkoeverkamer, op weg of terug van de operatiekamer. Sommigen moeten nog even een plasje doen en dan komen ze dus bij ons een bezoekje brengen. Toch maar even instrukties geven: op de bril zitten, niet plassen in het afvoerputje of in de douchebak (die er naast staat). Maar ja, thuis ga je altijd op je hurken zitten, dus een toilet is vreemd en het is hier al zo vreemd. Boven het toilet hangt wel een instruktiekaart: "how to use the toilet", maar dat kunnen ze natuurlijk niet zien. Na toilet doortrekken en handen wassen (is wat frisser, vooral als je daarna op de ok-tafel ligt).


Goed, hoe gaat de procedure eigenlijk, voordat je op de operatietafel komt? Op 4 dagen in de week is er een team op verschillende plaatsen. Daar komen de mensen naar toe (inmiddels weet men het wel) met oogklachten. Vooral in het begin was het erg druk, honderden mensen die iets aan hun oog hebben. Dat iets kan varieren van het-beleven-dat-je-iets-hebt tot flinke staar of een beschadigd oog door een ongeluk. Die lange rijen gaf dus lange wachttijd en men raakt dan toch wat ongeduldig, geirriteerd, zeker als je om 5 uur weer weggestuurd wordt tot de volgende morgen. Dit verliep niet allemaal zonder slag of stoot, dus de beveiliging is erbij geroepen.




Goed, de patienten krijgen eerst een oogtest: een bord met allemaal E's in verschillende grootte waarvan de openingen naar boven, beneden, links of rechts staat. Er wordt 1 oog afgedicht en dan moeten ze zeggen naar welke kant de opening van de letter is. Meesten kunnen immers niet lezen, dus ook geen letters benoemen. Als blijkt dat een operatie zinvol is, dan krijgen ze een afspraakkaart voor het schip. Er krijgen zo'n 30 mensen per dag een operatie aan het oog. Deze komen 's morgens (soms zie je ze al om 6 uur aan komen lopen) met een familielid. Het is een hele onderneming allemaal. Het begint al om ze de loopplank op te krijgen. Deze wiebelt nogal omdat het schip gewoon wiebelt omdat het water altijd wiebelt. Voetje voor voetje, tree voor tree (traplopen zijn ze ook niet allemaal gewend). Dit gaat dan in een hele rij: je mooie jurk aan en doek om je hoofd, tandenloze bekkies, kromme benen, stok mee; het is gewoon grappig om te zien. Komen ze boven aan, dan vallen ze gelijk in de kou van de airco bij de ingang. Vervolgens moeten ze weer de trappen af naar beneden, drempel over, sjok, sjok en dan komen ze voorbij de verkoeverkamer op weg naar de wachtruimte. Daar wordt de operatie uitgelegd en ja, dat moet ook weer in verschillende talen vertaald worden.....en krijgen ze druppels in de ogen. Ze ondergaan het allemaal als makke lammetjes (ook de plaatselijke verdoving:een naald wat recht naar je oog toekomt) Na de operatie wordt ze uitgelegd wat ze wel en absoluut NIET mogen doen zoals tillen en bukken. Dit is moeilijk voor ze en gaat ook nog weleens niet goed. Ze krijgen allemaal druppels mee met de instrukties en een prachtige zonnebril die ze een poos op moeten houden. Weer terug naar de pier: trappen op en wiebelende loopplank af om venvolgens de volgende dag weer terug te komen voor controle.




Eigenlijk hadden we op het schip te weinig ruimte voor al die patienten, dus is er een ruimte in de buurt gevonden waar ze zowel voor de operatie komen als daarna. Met een auto worden ze naar het schip gebracht en het familielid kan achterblijven in dit Hospitality Centrum.


Hier hou ik het even bij. Heb nog meer te vertellen, maar dat bewaar ik voor de volgende keer. Eerst ga ik mijn tas inpakken, want dit weekend hoop ik naar Gran Popo te gaan. Morgenochten worden we om 8 uur opgehaald door een taxi. Nu maar hopen dat ie ook komt....Gran Popo is een plaats dichtbij de grens met Togo, strand, bomen, bloemen etc. Even weg van het schip met de zoemende motoren, de brandstoflucht van de schepen in de haven. Even wat meer zien van dit land, genieten van de mooie schepping: de zee met de krachtige golven, 's nachts de krekels horen en overdag de fluitende vogels, de lizzards voorbij zien schieten en de muggen (wegslaan).

Groetjes van Marga!!!!!!!!

Druk?!

Hallo!!!

het is zaterdagavond en ik ben "thuis", dus neem eindelijk gewoon eens tijd voor mijn weblog, anders denken jullie dat ik het wel heel druk heb (nou ja, mijn werk, sociale contacten, meetings en uitjes. Intussen zit ik met een half oog naar Sister Act te kijken (wil ik ook nog volgen).

Vorige week zaterdagavond was ik op de verjaardag van één van onze vertalers, Bridgit. Was erg leuk. We hadden een appeltaart gebakken en ik had nog een pakje stroopwafels in een delfsblauw hollands busje (van Marjolein). We waren met 15 dus konden we niet allemaal in de auto, dan maar achterin de bak (met onze nette kleren, want het verzoek was dat we netjes gekleed moesten verschijnen want er wordt gedanst) De verjaardag begint pas tegen 9 uur 's avonds en duurt tot ergens middenin de nacht. Echt afrikaans eten kwam op tafel waarvan ik lekker heb gesmuld. Er waren veel vrienden/familie, maar die kon ze goed kwijt want voor afrikaanse begrippen woont ze in een mooi en groot appartement, 4 kamers, elektriciteit, maar geen running/stromend water.

Eerst maar de VVF-vrouwen. Afgelopen week zijn er ongeveer 12 geopereerd (ik weet het niet precies meer, sorry). Het zijn vrouwen uit het noorden met een stammentaal, dus babbelen met ze gaat niet. Er is een vertaler meegekomen en hij vertaalt het in het frans naar een vertaler van ons en die vertaalt het weer in het engels (en ik weer in het nederlands voor mezelf). Nou ja, je komt er wel uit of ze wel/geen pijn hebben, dat is voor mij het belangrijkst en af en toe geef ik ze een aai over hun bol en zeg maar iets vriendelijks in het nederlands. Meestal gebeurt de operatie met een ruggeprik, dus zijn ze bij en komen ze wakker op de uitslaapkamer. Er was wel iets heel raars; een vrouw werd verdacht dat ze een steen in haar baarmoederkanaal had zitten. Bleek tijdens de operatie dat het een versteend kinderhoofdje was van 5 jaar oud. Het was toen een hele moeilijke bevalling geweest, ergens in de bush, en ja, de baby moet er gewoon uitgetrokken zijn......

Verder hadden we veel orthopedische operaties bij volwassenen. Dan zie je ook van alles. Een man die een jaar geleden een auto-ongeluk heeft gehad waarbij zijn bovenbeen is geamputeerd en zijn onderarm (radius en ulna) was gebroken. Daar is niets mee gedaan, dus die lag nu nog uit elkaar. Zit nu met platen aan elkaar geschroefd en maar hopen dat het het gewenste resultaat heeft. Een jongen die ooit een plaat in zijn bovenbeen heeft gekregen en die er nu uitstak met lekkere puskopjes eromheen (zie foto, details bespaar ik hoor). Plaat is eruit gehaald en infektie wordt bestreden en als dit klaar is een nieuwe plaat erin.

En dan natuurlijk wat grote kaaktumoren, liesbreuken, schildkliertumoren en kinderen met oogoperaties.

Deze week hebben we ook bezoek gehad van het kantoor en direktie van Mercy Ships Nederland. We hebben ze verwelkomd met de nederlandse vlag en de gangway (loopplank) versierd met oranje vlaggetjes. Maandagavond hebben we gezellig met elkaar koffie gedronken. Ze hadden voor ons allemaal een kadootje meegebracht: kleine doosjes hagelslag! Mjammie. Dinsdag hebben ze een bezoek gebracht aan het ziekenhuis, dus ook de verkoeverkamer. Ik was net "druk" met een patientje en haar moeder.....

O ja, vandaag werd de halve marathon gelopen hier in Cotonou. Een aantal Mercyshippers hebben meegedaan (ik niet hoor, zag het niet zitten in die warmte). Ik heb ze wel zien rennen, verbazend: sommigen op teenslippers en ook op blote voeten. Ter verkoeling krijg je onderweg een emmer water over je heen gekieperd; maar helaas, de beloofde waterflesjes waren op.....

Oh ja, ik ben ook nog naar Ganvie geweest (zie je wel, ik heb het gewoon druk). Dit wordt ook wel het Venetië van Afrika genoemd. Het is een vissersdorp op palen, in de 17e eeuw gesticht door een stel vluchtelingen die een veilig heenkomen zochten. Er leven op dit moment ongeveer 20.000 mensen. Met een bootje zijn we daar naar toe gevaren over een meer, ongeveer 3 kwartier. Het was echt de moeite waard om een stukje van dit land te zien vanaf het water en ook om te zien hoe mensen kunnen leven. Niet in scene gezet voor toeristen. Aan de andere kant voelde ik me wel een beetje een toerist, want we zaten met ongeveer 20 blanken in een bootje, allemaal met fototoestellen (ik dus niet, neem ze wel over). Ik voelde me net als de japanners in een rondvaartboot door de grachten van Amsterdam. Ze leven van vis wat ze verkopen op de grote markt hier in Cotonou en dan nemen ze groenten en fruit weer mee terug.

Bedankt voor je belangstelling en tot de volgende keer!

Groetjes van Marga

VVF vrouwen

Hallo,
Gisteren was het een korte operatie dag: om 2 uur hadden we de laatste patient al naar de afdeling gebracht. Nou, dat is zeldzaam. Er waren 2 operaties uitgevallen en 1 chirurg opereerde op 2 kamers, dus kon van de een naar de andere hoppen. Voordeel is dat je dan sneller door het programma heen bent. Verder is de vrijdag ook een beetje klusjesdag hier: de noodkar moet gecontroleerd worden op de inhoud en alles moet "gesopt" worden met chloorwater! Dus dat met de vertalers netjes gedaan en nog op tijd klaar! Maar ja, hier is altijd nog wel een klusje te vinden. En ik had een leuk klusje vind ik zelf.
Er was nl. die dag een bus uit het noorden, honderden kilometers hiervandaan, aangekomen met vrouwen die een fistel hebben tussen geboortekanaal en de blaas waardoor ze altijd urine lekken. Er waren 19 vrouwen gekomen en 17 familieleden. Nou, we wisten dat ze er waren: de hele ziekenhuisgang stonk naar de urine. Alle vrouwen die gescreend werden, werden op een zaal gezet en toen moesten ze allemaal onder de douche! Dat was mijn taak. Moet je weten dat het vrouwen zijn uit kleine dorpjes, uit de bush zal ik maar zeggen. Ze hebben nooit een douche gezien, laat staan er onder gestaan. De meesten hebben nog nooit in een automobiel gezetten en nog nooit een zee gezien, een schip, elektriciteit, stromend water, blanken?! Daarbij komt ook nog dat ze allemaal een of andere stammentaal spreken, dus communiceren gaat ook niet in hun taal. We hebben wel vertalers hier, maar ze spreken hun taal weer niet (is te ver weg). Soms is er een andere patient die dan vertaalt in een stammentaal wat een vertaler weer verstaat en die vertaalt het weer aan ons. Erg ingewikkeld, maar uiteindelijk kom je er wel uit, soms ook niet. Geduld. Goed, ik heb maar gewoon in het nederlands gepraat, dat is voor mij het gemakkelijkst. Ik dacht: dan communiceer ik toch. Heb ze 1 voor 1 meegenomen naar de douche en voorgedaan wat de bedoeling was; kleren uit, ook de fetish kralenketting om de middel moet af. Eerst de douche laten lopen. Nou, de meesten vonden het wel spannend. Giechelen en schrobben maar! Ze moeten goed schoon zijn, want we hebben teveel infekties gehad. Zuster had een krukje gepakt en daar konden ze op zitten want ze vond dat de voeten ook heel goed schoon moesten zijn! Het waren over het algemeen magere vrouwen, maar een armspieren en schouderspieren! Zo! Dat krijg je als je 30,40 kg op je hoofd moet zetten en dan je moet verplaatsen. Na de sopbeurt schoon ponnetje aan van de zuster en een incontinentiebroekje. Al hun eigen kleren gaan hier in de was en krijgen ze weer terug. Een bed aangewezen en daar moesten ze op blijven zitten/liggen, anders raken wij de kluts kwijt. Naambandje om en naam boven het bed. Toen mochten ze een voor een mee naar een ruimte waar hun familie zaten te wachten met de bagage. (Sommigen leken wel hun hele huisraad te hebben meegenomen, maar ze blijven hier voorlopig wel) Familie lid aanwijzen, naam opschrijven van fam. lid (iedereen moet hier nl. een naamplaatje op). Ja, naam opschrijven is ook moeilijk. Je moet maar afgaan op de klanken en dat maar opschrijven. Ze kunnen niet controleren of het goed geschreven is (die neiging heb ik dan) omdat ze niet kunnen lezen en niet kunnen schrijven. Terug naar de zaal. Matrassen werden tevoorschijn getoverd en fam. lid kon onder het bed slapen. Prachtige oplossing toch?
Ik heb veel lol gehad samen met deze vrouwen. Ik hoop dat de operaties die de komende week gaat gebeuren mag slagen, iets wat geen garantie is.
Groetjes van Marga

MARKT

Hallo

Ja, als ik thuis ben en het is zaterdag, ga ik bijna altijd wel even naar de markt. Vind het zo'n gezellige bedrijvigheid daar. Dus ben ik vorige week zaterdag hier maar gegaan, voelt dan een beetje als thuis. Er is een hele grote markt, maar daar heb ik me nog niet aangewaagd, een heel eind lopen. Net buiten de haven zijn gewoon wat kraampjes in de straat en er is ook een marktje. Dus met nog een paar meiden op stap gegaan en wat rondgesnuffeld; kijken kijken kijken bij de kraampjes en af en toe wat kopen. Heb wat mooie zelfgemaakt afrikaanse kaarten gekocht, teenslippers, heerlijke mango's en komkommer (in ruil voor het maken van een foto). Allemaal op het gemak, want het is warm. De mensen zijn over het algemeen aardig en als je iets niet wilt, wordt dat gerespekteerd (en door mij gewaardeerd). We zijn ook nog een supermarkt binnen gelopen. Daar is best veel te koop en ze lijken gerund te worden door libanezen (ben ik vaker tegengekomen hier in West Afrika). Mn. de luxe artikelen, zoals koek, chocola, chips, yoghurt etc. is best duur, soms nog duurder dan in Nederland, dus voor de mensen hier helemaal duur. Op de terugweg zijn we over een groenten-fruitmarkt gelopen. Het valt me op dat de groenten (wortels, komkommers, tomaten, sla, kool, uien) er goed uit zien evenals het fruit (ananas, mango, papaya, sinaasappels met veel pitten, appels, peren). Veel wordt ook wel geïmporteerd uit Frankrijk. Er is veel meer keus dan in Liberia. Heerlijk alles vers en je zult er zo in bijten. Er is ook nog een vleesmarkt met vers vlees, maar dat is geen verleiding voor me om wat te kopen. Gewoon in de open lucht wordt het vlees gebruiksklaar gemaakt, ook de ingewanden zijn bruikbaar evenals de poten. Het is omringd door allerlei soorten vliegende beestjes. Maar als je het goed braadt, dan is kan het geen kwaad (ben er nog nooit ziek van geweest). En de lucht die er hangt......helaas, hier kan ik jullie niet in delen, maar wel een beeld zal ik geven.

's Middags heb ik een heuse appeltaart gebakken omdat er een nederlander jarig was en we dat wilden vieren. Het is hier de gewoonte dat niet alleen de jarige voor wat lekkers zorgt, maar ook de gasten nemen wat mee. Aangezien de jarige in de nachtdienst zat en om 19 uur moet beginnen (ja, in het weekend hebben de verpleegkundigen 12 uurs dienst!) hebben we de appeltaart maar als desert gebruikt. In de shipshop is bloem, suiker, boter en eieren te koop. De appels hadden we verzameld van de lunch. Op het schip is een grote keuken voor de bemanning waar ze zelf we gebruik van mogen maken voor eigen kooksels en baksels. Zaterdag is een drukke bak-kookdag heb ik al gemerkt. Veel afrikanen op het schip koken dan zelf (vis en foefoe hete saus). Amerikanen en engelsen bakken. Ik moet zeggen, de taart was verrukkelijk!!!

EERSTE WERKWEEK

Hallo allemaal,

daar ben ik weer na mijn eerste werkweek op de verkoeverkamer. Ja, was leuk om weer te doen en ik heb van alles voorbij zien gaan en er is veel gebeurt op het schip. Ik werk met Stacy (amerikaanse) en Linda (engelse). We doen wisselende diensten van een week: van 8-16, van 10-we klaar zijn en van 12-we klaar zijn. Meestal is dat tussen 18-19 uur, dus goed te doen.

Goed, deze week had ik dus patienten die ik vorige week op de screening zag. Dat is leuk. Een baby met een hazelip, een tweeling van 4 die allebei kromme benen hadden (aangeboren afwijking), pat. met grote schildkliertumor, jongen van 20 die ooit een infektie in zijn kaak heeft gehad waardoor zijn mond nu ahw. op slot zat. Hij miste een tand, maar kon dit gat gebruiken om met een rietje zijn "eten" binnen te krijgen. Dit zijn grote operaties en ze hebben na de operatie veel pijn. Er zit nu een blokje in zijn mond om zijn mond open te houden. Het is voor de anaesthesist een uitdaging om zo'n pat. geintubeerd te krijgen (buisje naar de luchtpijp om te beademen tijdens de operatie). Dat gebeurt met een scoop door de neus (mond kan immers niet open) terwijl de pat nog bij is. Allemaal goed gegaan en op de verkoeverkamer ook. Morfine is heerlijk!

Er is een kinderorthopeed hier, dus we hebben veel kinderen gehad die door hem geopereerd werden (klompvoeten, O-benen recht maken, bovenbeen doorzagen in andere stand plaatsen etc.). Na de operatie hebben ze veel pijn, dus echt krijsende kinderen gehad! Morfine is mijn grote vriend inmiddels. Omdat ik neit zo goed weet hoe ze daar afzonderlijk op reageren, begin ik maar in stapjes, totdat ze lekker op moeders schoot in slaap zijn gevallen. De "hazelipjes" zijn wat kleiner; daar bied moeders borst een uitkomst! Zo lekker tevreden.


Gisteren had ik een baby van 4 maanden met een groot gezwel (meningocele) op het hoofd. Dit gezwel was nog groter dan het hoofdje zelf. Het kreeg slaapmiddel om een CT-scan te maken en moest daarna uitslapen op de verkoeverkamer. Het was echt een klein kind, maar keek zo alert uit zijn oogjes! De artsen weten nog niet zo goed of ze wel/niet opereren en sturen de foto's op naar een radioloog uit Engeland.





Vanmiddag werd ik gevraagd of ik bij een man op de CT-scan een infuusnaaldje in wilde brengen zodat ze contrastvloeistof konden geven. Ik zag een broodmagere man met een grote tumor aan de rechterkant van zijn gezicht. Het viel niet mee om te beoordelen wat het nu precies was.


O ja, de vertalers, die ik een beetje onder mijn hoede heb gekregen. Ik moet zeggen dat ze onmisbaar zijn, echt waar, onze rechterhand! Echter, de 2e dag kwam er al eentje te laat......"Misschien kun je ons dat de volgende keer even laten weten, in principe moet je hier gewoon op tijd zijn en anders eerder van huis gaan...."; " ja, ik had gebeld, maar kreeg geen contact met het schip............". De 3e dag had er eentje gebeld dat ze wat later kwam, want haar dochter was ziek, dus moest ze naar het ziekenhuis; een ander gaf aan zijn collega-vertaler door dat hij wat later kwam, want hij voelde zich ziek en nam medicijnen en als hij zich dan beter voelde kwam hij. De hele dag niet meer op komen draven............Okay, vandaag waren ze er gelukkig allebei weer en nog maar eens verteld dat we verwachten dat ze op tijd zijn, anders de uitslaapkamer of hoofd van de operatiekamer bellen. En als ze toch besluiten niet meer te komen, graag dat melden!!! Ja, toch cultuurverschil! Mensen blijven boeiend! Vandaag maar getrakteerd op echte nederlandse koekjes: speculaas! (natuurlijk hou je het niet bij 1 koekje, maar zoveel als je wilt, ook cultuurverschil!)

In mijn vorige mail vertelde ik over een meisje dat op de IC lag omdat ze hartproblemen had. Helaas is zij dezelfde nacht overleden. Zij is 17 jaar geleden hier op het schip geopereerd aan een hazelip. Toen wisten ze al dat ze hartproblemen had. Nu kwam ze weer naar het schip (ze woont in Ivoorkust), want ze had contact met een arts en hij was bezig om haar ergens aan te bieden voor een mogelijke hartdonatie. Zover is het niet gekomen. Voor haar moeder een hele schok (zij was er bij). Zelf vind ik het ook nog zo onwerkelijk. Zondagavond zat ze bij ons in de dienst: een jonge slanke frisse, voor het oog gezonde meid en anderhalve dag later leeft ze niet meer. Het wordt hier op het schip meegedeeld en wat aandacht aan gegeven. En ja, verder wordt het zijn hier weer opgeslokt door nieuwe dingen.

Allemaal hartelijk dank voor jullie meeleven, gebed etc. en veel liefs van Marga!

WEEKEND

Hallo allemaal

allereerst bedankt voor het lezen van mijn weblog! Ik vind het leuk dat je belangstelling heb en daarom ga ik ook maar weer even een update geven.

Het weekend was ik vrij. Wat is dat heerlijk. Zaterdag zijn we met een groep van 9 mensen naar Ouidah geweest. Dat is ruim een uur rijden vanaf het schip en het ligt aan de kust. Het verkeer is wat minder chaotisch en minder druk dan in Monrovia.

We hebben eerst een poosje door het stadje gewandeld. Aan een vrouw met dikke staar op de ogen een briefje gegeven waar zij zich kan melden om door iemand van het oogteam gezien te worden voor een evt. operatie. Het was leuk om er even door te wandelen, helaas een babbeltje in het frans valt niet mee. In Ouidah is een Portugees fort wat nu als museum is ingericht als herinnering aan de slavenhandel. Het is niet groot, dus je bent er zo door heen. Gewoon bizar, die slavenhandel en wij als nederlanders kunnen onze handen ook niet in onschuld wassen. Het was ook een schoolreisjesdag, want we zagen veel kinderen rondlopen gewapend met pen en schriftje.

Daarna zijn we met de auto de 3 km. slavenroute gereden naar het Point of no Return, een boog als herinnering dat daar vandaan de slaven verscheept werden en nooit meer terug kwamen. Over het strand gelopen en door het water. Men zegt dat de zee enigszins gevaarlijk is, dus liever niet zwemmen. Dan maar pootje baden.

Zondagmorgen zijn we naar de kerk geweest, engels-frans. Eerste anderhalf uur is het zingen. De luidsprekers staan op vol volume, dus enigzins vermoeiend. De pastor deed niet onder en probeerde zijn boodschap (een rake boodschap) vol vuur en indringend over te brengen. Alles wordt vertaald in het frans (kerk komt vanuit Nigeria, dus engels), dus nog een anderhalf uur. Toen zijn we maar weer naar huis gegaan.

Maandag weer een nieuwe werkweek. Voor mij bestond deze dag uit het in orde maken van de verkoeverkamer. Mijn collega's Stacey (amerikaanse) en Linda (engelse) hebben nog niet eerder op dit schip gewerkt. Kasten uitgepakt en gesopt met chloor water (soppen ze hier alles mee). Opnieuw ingeruimd en enigszins logisch ingedeeld (naar mijn eigen inzicht hoor) en wat er niet hoort weggegooid of terug naar het magazijn.

We hebben ook kennisgemaakt met de vertalers (twee ken ik nog van de vorige keer). Zij spreken goed engels en zijn dus goed geschoold. Het is mijn taak om ze een beetje te begeleiden en te instrueren. Ja, wat mogen ze wel en wat niet. Ze kregen instrukties over pat. begeleiden naar de operatiekamer en blijf erbij totdat ze slapen. Verder moeten ze allerlei klusjes doen zoals soppen na elke operatie, kleedkamer netjes houden, hand-en spandiensten verrichten. Eigenlijk afdelings assisten werk, heel praktisch voor ons. O ja, nog grappig: ze moeten de vuilnis wegbrengen en daar mogen ze maar maximaal 5 min over doen. Vorig jaar bleek dat ze daar ruim een half uur voor namen, want ja, afrikanen zijn relatie gericht, dus onderweg kom je altijd bekenden tegen en dan moet je even bijpraten. Daar zijn wij niet helemaal op ingesteld, want we hebben ze echt nodig en de patient oftewel de dokter kun je niet een half uur laten wachten. Maar goed, ze weten ook dat we niet zonder hen kunnen omdat wij niet zo thuis zijn in hun taal en vooral ook cultuur: wat kun je wel/niet zeggen, handelen etc. Daar mogen ze ons op wijzen!

O ja, we hebben inmiddels onze eerste IC patient al binnen terwijl er nog geen operatie is gedaan! Een meisje van 17 jaar die ooit op het schip geopereerd is aan een hazelip en open gehemelte was in de stad en ging onderuit, niet meer aanspreekbaar; misschien emoties. Maar goed, het schip werd gebeld, dus een aantal naar haar toe gegaan en meegenomen. Nu blijkt ze hartproblemen te hebben: enorme hoge bloeddruk, slechte zuurstofvoorziening in haar bloed, dus ligt ze aan de beademing. Er wordt nu gebrainstormd wat te doen. Volgens mij is de warddokter (afdelingsdokter) cardioloog, dus is ze in goede handen.

Goed, morgen komen de eerste operaties. Wordt vervolgd!

Marga

SCREENING

Gisteren en vandaag is er een grote screening geweest in Hall des Arts, een stadion hier in Cotonou (ik denk niet dat het stadion veel wordt gebruikt.......vies en onze elektrische man moest nog wat aan de elektriciteit doen om o.a. de ventilatoren te kunnen laten waaien) Op de linker foto staat dit gebouw in de rechterbovenhoek, wit dak met pilaren; allemaal mensen op het terrein van dit stadion en de rij liep door op de weg. Er zijn totaal 2550 mensen geweest waarvan we de begeleidende familieleden niet meerekenen........775 zijn er gezien door een arts, ongeveer 250 worden later een keer gezien door artsen (plastisch chirurg, orthopeed) die in maart hopen te komen dan zelf kunnen besluiten om de operatie wel/niet te doen. Er zijn wel 700 mensen door verwezen naar de oogkliniek waar we op 4 dagen in de week op 4 verschillende plaasten zijn. Het was dus de moeite waard.
Om 3.30 uur is de eerste groep al vertrokken. Mensen die de orde een beetje moeten bewaken. Woensdag waren er nl. al mensen aangekomen bij het stadion. Ze willen zo graag gezien en geholpen worden, dat ze alles er voor over hebben om te komen.
Met een paar volle auto's zijn we om 6 uur vertrokken, ongeveer 10 minuten rijden naar het stadion. Buiten stonden al veel mensen te wachten; binnen gingen we alles klaar zetten:overal tafels. Voor de inschrijving, waar de anamnese werd afgenomen, voor de artsen (algemeen chirurg, kaakchirurg, orthopeed, plastisch en waar de anaestesisten zitten om een patient te onderzoeken of hij/zij een operatie aan kan. Een laboratorium voor bloedafnamen, de apotheek voor het geven van mulitvitaminen zodat iedere patient een iets betere conditie krijgt, inplannen voor de operatie en een tafel waar de afspraakkaarten werden uitgedeeld. Om een "voetbaldoel" werd een laken gedrapeerd en dat was een onderzoeksruimte. De patholoog anatoom was er ook met zijn microscoop om de goede cellen van de kwade cellen te kunnen onderscheiden. Een echo-apparaat en ECG (hartfilmpje) was ook aanwezig. Verder waren de leerlingen van de school aan boord ook ingeschakeld voor een stukje entertainment: ballonnen blazen, balspelen, kleuren etc. Kinderen rennen rond achter ballonnen aan (schrikken zich naar alstie kapot patst)en ballen aan, soms op de zijkanten van hun klompvoeten, of met een kruk. Ach ja, ze hebben leren leven met hun handicap.

Mijn taak was weer veranderd van bloed afnemen naar assistentie verlenen bij het inplannen van de operaties. Op de foto zie je me zitten met achter mij dr. Mark Shrime (voor degenen die hem nog kennen), naast mij het hoofd Allison en teamleider Jenny van de operatiekamer's en daarnaast Linda van de rontgen die dus foto's en CT-scans in moest plannen. Middags moest ik weer op het schip zijn als "EHBO-er". Niets gebeurd hoor, dus ik kon lekker op het dek zitten lezen en wat mailen en kletsen. De sfeer was goed, rustig en over het algemeen leek alles goed te zijn verlopen. Rond 18 uur was iedereen een beetje terug en vrijdag rond 13 uur.

Wat vond ik er nu zelf van? Ja, ik wist een beetje wat ik kon verwachten en heb door al die jaren heen veel ellende gezien: rare grote tumoren, weggevreten neus/mond (en dan zit er een vieze vlieg op), enorme contracturen door brandwonden, hazelippen etc. Ik voel me dan weer rijk en ook dankbaar dat ik hier mag zijn en een hele kleine bijdrage mag leveren, iets mag betekenen voor de mensen hier. Ook al kan niet iedereen geholpen worden, tijd, aandacht en luisteren is ook belangrijk (net zoals in Nederland!).
Oh ja, we hebben een kinderchirurg aan boord en hij heeft met een anaesthesist woensdag een baby met een slokdarmafsluiting (aangeboren afwijking)van 11 dagen oud, ruim 3 pond, geopereerd. Wonderlijk dat de baby nog leefde; ze maakt het goed.

Als jullie wat willen doen, graag gebed voor wijsheid, kracht en liefde om al het werk te doen, maar vooral voor de mensen hier dat ze Gods liefde en zorg mogen zien en ervaren.

Hartelijk dank en hartelijke groeten van Marga!